در انتظار گودو...

به "ر" و جمعه های آکاردئون به دست

کف

شمعدانی ها را از کنار جاده بردار .

تصمیم بگیر کبرای خوبی برای چوپان راستگو باشی.

اسپند دود نکن برای مردی که در باران،

از برف،

با باد،

نیامد

 ...

کوکب خانم

هیچ گودویی در راه نیست.

و

 

 

٨

فروردین 89

   + لیلا نوروزی - ٥:۳٧ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸٩

جواب شعر بوتیمارِ "MAT"!

 

 

بوتیمار من،

پابه پای عروس دریایی ام می رقصد.

بوتیمار من

با "وال های گلویم" همخوابه می شود.

بوتیمار من،

نوک باز می کند و

 تنهایی ام را می نوشد...

 

 

  اردیبهشت 89- اردبیل

 

   + لیلا نوروزی - ۸:٤٧ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸٩

وقتی می یای قشنگترین پیرهنتو تنت کن!

 

 

اما تو در باران آمدی

لوبیای سحر آمیزی که افتاد در شالیزارم!

و من

بوی یک بسته سیگار نم کشیده می دهم

که دوست دارد

بر چهار فصل لب ات دود شود!

 

 

  ااااااااااردی ی ی ی ی ی ی ی ی ی بهشت ٨٩

   + لیلا نوروزی - ۱۱:٥۱ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٩

صدام کردی که برگردم به پرواز...

 به " mat "

.

باید به گنجشکهایم آستامینوفن بدهم.

باید همیشه گلویم بگیرد.

باید دوباره تنهایی را

لای دندانهایم سرفه کنی...

...

اردیبهشت ٨٩- اردبیل

   + لیلا نوروزی - ٥:٢٢ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٩

فوتولابوراتوریا

 

من یک دوربینم.

گاه در کادر افقی ام

رئیس جمهور عمودی ایستاده است.

 

گاه تمام لنزهای جهان گم می شود

در چشم های کسی که رو به لبخند می زند:

..." سیب "...

 

من یک دوربینم.

گاه شکستن یک فنجان را

از نزدیک دیده ام!

                                                                 

اردیبهشت ٨٩- اردبیل

   + لیلا نوروزی - ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۳ اردیبهشت ۱۳۸٩

علفهای هرز

 

رد پای سمت کوه

در این دره ی عمیق

نه اسب دارم

نه چکمه های یخ شکن .

تا بشکند

 سنگهای صبور گلویم ،

اسکلت ماموت های منقرض شده در یخبندان دلم ،

فسیل بادهایی که از شش جهت بر علفهای هرز وزیدند...

در این دره ی عمیق

پروانه ها هم نیش می زنند

و هر سرپناهی

یک شب بر سرت سقوط می کند.

بر شانه ات گریه می کند،

و در دامنت

گردی بالای کوه ، می لرزد:

"  ماهِ بی کلاه "

 

                                                             

                                                                      فروردین ٨٩- لاهیجان

   + لیلا نوروزی - ٩:٥۸ ‎ب.ظ ; جمعه ۳ اردیبهشت ۱۳۸٩

پنیر

 

نه کبریت بودند،

نه دارکوب،

 نه تبر.

باغبان ها با آبپاش های بزرگشان

چپ چپ آبم دادند

و با شاخه هایم

پیوند " پنیر" بستند!

.

.

.

باد هرگز

چهار دیواری کلاغ هایم را نخواهد برد...

                                      

                                          اردیبهشت٨٩-اردبیل

   + لیلا نوروزی - ٧:٤٥ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸٩