فیلم دشمنان مردم

فیلم زندگی ست، بدون قسمت های خسته کننده ی آن...  "آلفرد هیچکاک"

 مایکل مان

دشمنان مردم

"همون طوری که زندگی کردی می میری.سریع..."

 نمی توان فیلم نامه  را پست مدرن و حتی مدرن خواند،چرا که نفوذ ایدئولوژی  و همچنین قهرمان سازی یکی از مشخصه های بارز این متن است و همان طور که در فیلم نیز مشاهده می شود فی الواقع این نیت فیلمساز و شخصیت هست که مهم تر جلوه می کند تا خود اثر و فضا و ... .البته این بدین معنی نیست که کارگردان همه چیز را فدای قهرمان سازی کرده باشد.نه.چرا که اولن معتقد نیستم این فیلم تنها یک فیلم شخصیت محور است و جدا از این مساله قابلیت نمایشی فیلم به اندازه ای قوی است که حتی اگر ضعفی در فضاسازی داشته باشد ،به چشم نمی آید.شاید درست باشد که بعضی از منتقدین "دشمنان مردم " را چیزی جز جنایت و کشت و کشتار نمی دانند، اما "مایکل مان" در تصویر سازی فوق العاده عمل کرده و فیلم را از تک بعدی بودن خارج کرده است.  دادن عنوان " جنایی- شاعرانه" برای این فیلم می تواند به حق باشد و دلیلش استفاده ی استادانه از عناصر سینماست: نورپردازی، تغییر حرکت و تداوم و گذر زمان،زاویه های جذاب دوربین که به شخصیت پردازی بسیار کمک نموده است، و حرکت دوربین ( که بیش از هر عنصر دیگر به همذات پنداری مخاطب با شخصیت کمک نموده و موجب گشته مخاطب خود در تجربه ی جان دیلینجر سهیم گردد.) و البته نباید از افکت های تاثیر گذار فیلم نیز غافل بود.از اینها گذشته،حضور جانی دپ خود دلیل دیگری بر موفقیت فیلم است.بازی او در نقش جان دلینجر بعد دیگری از او ارائه می دهد که درست در تناقص با نقش های قبلی او بخصوص در فیلم "دزدان دریایی کارائیب " است.چهره جان دلینجر در پیاین فیلم و قبل از مرگش در حالی که در سینما در حال تماشای فیلم است یک ترازدی بتمام معناست. به همراه این چهره بوسیله تدوین های موازی مامورین را می بینیم که با هزار حقه و کلک سینما را محاصره می کنند.... و جان دلینجر آخرین جمله اش را برای دوست دخترش به زبان می آورد: "خداحافظ ،خداحافظ پرنده کوچولو"