علفهای هرز

 

رد پای سمت کوه

در این دره ی عمیق

نه اسب دارم

نه چکمه های یخ شکن .

تا بشکند

 سنگهای صبور گلویم ،

اسکلت ماموت های منقرض شده در یخبندان دلم ،

فسیل بادهایی که از شش جهت بر علفهای هرز وزیدند...

در این دره ی عمیق

پروانه ها هم نیش می زنند

و هر سرپناهی

یک شب بر سرت سقوط می کند.

بر شانه ات گریه می کند،

و در دامنت

گردی بالای کوه ، می لرزد:

"  ماهِ بی کلاه "

 

                                                             

                                                                      فروردین ٨٩- لاهیجان

   + لیلا نوروزی - ٩:٥۸ ‎ب.ظ ; جمعه ۳ اردیبهشت ۱۳۸٩